چهار فصل من یه جور حسش نامه است.یعنی هر وقت حسش باشه و مطلب داشته باشم می نویسم
ما تماشاچیان هستیم،
که پشت درهای بسته مانده ایم!
دیر آمدیم!
خیلی دیر...
پس به ناچار،
...حدس می زنیم،
شرط می بندیم،
شک می کنیم...
و آن سوتر،
در صحنه،
بازی به گونه ای دیگر در جریان است...!!!
هرکسی به اندازه ای که احساسش می کنند، "هست"
هر کسی را نه بدان گونه که "هست"، احساس می کنند،
بدان گونه که"احساسش "می کنند، هست.
انسان یک "لفظ "است
که بر زبان آشنا می گذرد
و بودن خویش را از زبان دوست می شنود.
وقتی عقیده ، عقده خوانده میشود
و نور چراغ در آب ، مهتاب تلقی
و متانت زمین زیر برف یخ میزند
نان از یتیم خانه میدزدیم
و می فهمیم…
دزد، اشتباه چاپی درد است
